بیانیه‌ای که پایه حقوق شد

چهارم شهریور را به خاطر بسپارید؛ تاریخی بزرگ، هم‌زمان با زادروز کوروش بزرگ.

رستاک آنلاین/زمان شهاوند، تاریخ، درس زندگی و گنجینه‌ای از پندها و اندرزهاست. باید تاریخ را به نسل‌های بعد منتقل کرد. کوروش در خاک پاک ایران زیسته است و نام و یاد او با هویت تاریخی ما گره خورده است. رنگ و بوی زندگی این بزرگ‌مرد، بخشی اصیل از شناخت تاریخی ماست.

در متن منشور کوروش، نگاهی انسانی و صلح‌جویانه موج می‌زند. شناخت چهره‌ها فراتر از شناسه شناسنامه‌ای است. جان و خرد کوروش را باید در لابه‌لای سنگ‌نوشته‌ها، کتیبه‌ها و برگ‌برگ تاریخ جست‌وجو کرد.

تاریخ، پادشاهان عادلی به خود دیده است؛ اما کوروش ما یکی از برجسته‌ترین آن‌هاست. آزادی و آزادگی همیشه زیباست، به‌ویژه در روزگار تنگ و تاریک.

به زبان خود او بنگریم:

«من با ارتشی عظیم، آرام وارد بابل شدم. به سربازانم دستور دادم آزاری به کسی نرسانند. لشکر او وارد شهر شد، اما صدای شهر، صدای صلح و آزادی بود. مردم آن دیار به جای ترس، امنیت را لمس کردند و کوروش نگذاشت رنج و آسیبی به مردمان آن سرزمین وارد آید.»

کوروش بسیار جلوتر از زمان خود می‌زیست. در حکومت او، زنان از استقلال اقتصادی، حقوق مدنی و موقعیت اجتماعی مناسبی برخوردار بودند. برده‌داری را برچید؛ چنان‌که اسناد برجای‌مانده از تخت جمشید گواه این حقیقت است.

در مقابل، در سده‌های پیشین و دوره‌های نزدیک به حاکمیت کوروش، جهان با قساوت پادشاهانی چون شاهان آشور، از جمله آشورنصیرپال دوم و آشوربانی‌پال، که شوش را ویران کردند، آشنا بود؛ کسانی که اسیران را زنده در آتش می‌سوزاندند، شهرها را ویران می‌کردند و دست و گوش و بینی می‌بریدند.

بابلِ نبوکدنصر (بخت‌النصر) نیز فضایی پر از مناقشه و تبعید داشت.

کوروشِ ایرانی، از سلاله نیکان و برخاسته از خاک پاک ایران‌زمین، راه راستی را پیشه کرد. درس مردم‌دوستی در سطرسطر زندگی‌اش جریان داشت و مظهر پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک بود.

این مرام انسانی در روزگاری شگفت، که جهان غرق در آتش، خون و شمشیر بود، تصویری متفاوت از پادشاهی ارائه کرد؛ پادشاهی که مورخان بزرگ باستان، از جمله هرودت، گزنفون و کتزیاس، از او به نیکی یاد کرده‌اند.

و کسی نیست جز کوروش کبیر.

یادش گرامی.