آنجا که همه فرار می‌کنند، یک نفر به سمت آتش می‌دود

رستاک آنلاین/ فاطمه نعمت پور، آتش همیشه از جایی شروع نمی‌شود که شعله‌اش دیده شود. گاهی از یک سیم فرسوده، یک اتصال ساده یا یک بی‌احتیاطی کوچک آغاز می‌شود و ناگهان خانه‌ای را که تا چند لحظه پیش بوی زندگی می‌داد، در دود فرو می‌برد.

آن لحظه، آدم‌ها دنبال راه فرار می‌گردند؛ پنجره، پله، در خروجی، هر راهی که آنها را از آتش دور کند. اما درست در همان لحظه، کسی در جهت مخالف حرکت می‌کند.

صدای آژیر که بلند می‌شود، آتش‌نشان از ایستگاه بیرون می‌زند؛ نه می‌داند پشت درِ حادثه چه می‌بیند و نه می‌داند چند دقیقه بعد با چه تصویری به ایستگاه برمی‌گردد. فقط یک چیز را می‌داند؛ کسی آن طرف آتش، به کمک احتیاج دارد.

شاید عجیب‌ترین بخش شغل آتش‌نشان همین باشد؛ رفتن به جایی که همه آرزو دارند از آن دور شوند.

آمارها اما بخشی از این روایت را بی‌صدا تعریف می‌کنند. در شش ماه نخست امسال، آتش‌نشانان خرم‌آباد ۱۶۱۸ عملیات انجام داده‌اند؛ از ۷۱۳ مورد آتش‌سوزی گرفته تا ۶۹ حادثه رانندگی، ۲۲۴ حادثه آسانسور، ۸۱ مورد نجات افراد گرفتار و ۳۱۷ عملیات برای نجات حیوانات. در همین مدت، ۳۲۷ حریق علفزار، ۷۳ حریق خودرو و ۱۲۱ حریق مسکونی و تجاری نیز ثبت شده است.

این عددها را اگر فقط عدد ببینیم، شاید خیلی زود از کنارشان عبور کنیم؛ اما پشت هر کدام یک داستان است.

پشت یک عملیات آسانسور، شاید کودکی باشد که در تاریکی کابین گریه می‌کند. پشت یک تصادف، خانواده‌ای چشم‌انتظار بازگشت عزیزی است. پشت یک حریق مسکونی، زندگی آدم‌هایی قرار دارد که شاید تمام دارایی‌شان در چند دقیقه در معرض شعله قرار گرفته باشد. و پشت هر عملیات نجات، یک انسان ایستاده که برای او، آن لحظه تمام دنیا خلاصه شده در یک مأموریت: نجات.

آتش‌نشان فقط با آتش نمی‌جنگد؛ با زمان هم مسابقه می‌دهد.

گاهی چند ثانیه، فاصله میان زندگی و مرگ است. گاهی یک درِ بسته، یک راه باریک، یک ساختمان ناایمن یا دودی که نفس کشیدن را دشوار کرده، می‌تواند سرنوشت یک عملیات را تغییر دهد.

و اینجاست که لباس آتش‌نشانی دیگر فقط یک لباس نیست؛ وزن مسئولیتی است که یک انسان بر تن می‌کند.

در خرم‌آباد، امسال صدها مورد حریق در عرصه‌های طبیعی نیز مهار شده و آتش‌نشانان بارها برای جلوگیری از گسترش شعله‌ها وارد میدان شده‌اند. حتی در حادثه‌های آبی نیز این نیروها حضور داشته‌اند؛ چنان‌که در حادثه غرق‌شدن دو خواهر خردسال در آبشار بیشه، عملیات جست‌وجو و امدادرسانی با حضور نیروهای آتش‌نشانی انجام شد.

شاید ما آتش‌نشان را بیشتر زمانی می‌بینیم که آتش گرفته است؛ اما حقیقت این است که کار او از لحظه حادثه شروع نمی‌شود و به خاموش کردن شعله هم ختم نمی‌شود. آموزش، پیشگیری، هشدارهای ایمنی، بررسی ساختمان‌ها و حضور آماده در ایستگاه، همه بخشی از همان مسئولیتی است که کمتر دیده می‌شود.

امروز روز آتش‌نشان است.

روزی برای گفتن یک «خسته نباشید» به کسانی که شغلشان با آتش، دود، حادثه و خطر گره خورده است؛ اما شاید زیباترین تبریک به آنها این باشد که ما، شهروندان، سهم خودمان را در پیشگیری از حادثه جدی بگیریم.

راه خودرو امدادی را نبندیم.
هشدارهای ایمنی را شوخی نگیریم.
ساختمان ناایمن را نادیده نگیریم.
و حادثه را تا وقتی برای دیگری اتفاق افتاده، «یک خبر» ندانیم.

آتش‌نشان برای نجات ما به دل خطر می‌زند؛ اما شاید بزرگ‌ترین احترام به او این باشد که کاری کنیم کمتر مجبور شود جانش را برای جبران بی‌احتیاطی ما به خطر بیندازد.

امروز به مردانی فکر کنیم که وقتی همه از آتش دور می‌شوند، به سمت آن می‌دوند.

آنها شاید آتش را خاموش کنند؛
اما چیزی که روشن می‌کنند، امید است.

https://rastakonline.ir