از گندم و آرد تا خمیر و تنور؛ کیفیت نان حاصل یک زنجیره است و ضعف در هر حلقه، در نهایت روی سفره مردم دیده میشود.
رستاک آنلاین / فاطمه نعمت پور ، نان در لرستان فقط یک کالای مصرفی نیست؛ بخشی از الگوی غذایی خانوارهاست و به همین دلیل، کیفیت آن باید فراتر از یک مسئله صنفی و در چارچوب امنیت غذایی و حقوق مصرفکننده دیده شود.
سالهاست بخش قابل توجهی از بحث درباره نان، به قیمت، سهمیه آرد و تعداد بازرسی از نانواییها محدود شده است؛ در حالی که پرسش مهمتر این است: آیا نظام موجود اساساً توان تضمین کیفیت نان از مزرعه تا سفره را دارد؟
کیفیت نان در تنور آغاز نمیشود. گندم با کیفیتهای متفاوت وارد چرخه میشود، فرآیند ذخیرهسازی و آسیاب بر کیفیت آرد اثر میگذارد، آرد باید متناسب با نوع نان و فرآیند پخت باشد و سپس کیفیت خمیرگیری، میزان آب، زمان تخمیر، دمای تنور و مهارت نانوا، محصول نهایی را تعیین میکنند.
بنابراین وقتی نان بیکیفیت به دست مصرفکننده میرسد، سادهترین راه این است که انگشت اتهام را به سمت نانوا بگیریم؛ اما نگاه کارشناسی باید بپرسد در کدام حلقه از این زنجیره اختلال ایجاد شده است؟
اگر آرد کیفیت لازم را ندارد، مسئولیت با نانوا نیست.
اگر فرآیند پخت استاندارد رعایت نمیشود، نظارت باید پاسخگو باشد.
اگر تجهیزات فرسوده یا نامناسب است، باید برای نوسازی فکری شود.
و اگر نانوا آموزش کافی ندیده، نمیتوان انتظار کیفیت پایدار داشت.
از سوی دیگر، نمیتوان از مشکلات نانواییها نیز چشم پوشید. نانوایی یک واحد تولیدی است و هزینه انرژی، نیروی انسانی، تعمیر تجهیزات و سایر هزینههای جاری، مستقیماً بر توان تولید اثر میگذارد. حمایت از نانوا و مطالبه کیفیت از نانوا دو موضوع متضاد نیستند؛ اتفاقاً باید همزمان دنبال شوند.
مسئله مهمتر، نحوه سنجش کیفیت است.
وقتی از بازرسی نانوایی صحبت میشود، مردم حق دارند بدانند دقیقاً چه چیزی اندازهگیری میشود. آیا فقط وزن و قیمت بررسی میشود؟ آیا کیفیت پخت، میزان رطوبت، یکنواختی پخت، بافت، ماندگاری و سایر شاخصهای کیفی نیز مورد ارزیابی قرار میگیرد؟ اگر چنین شاخصهایی وجود دارد، نتیجه آن کجاست؟
این پرسشها زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم لرستان خود در زنجیره تولید گندم حضور دارد. استانی که محصول اولیه نان را تولید میکند، باید بتواند درباره کیفیت محصول نهایی نیز پاسخ روشنی به مردم بدهد.
اینجا یک خلأ جدی وجود دارد: ما معمولاً درباره میزان تولید گندم، خرید تضمینی، توزیع آرد و تعداد بازرسیها آمار میشنویم، اما کمتر درباره یک شاخص ساده و قابل فهم برای مردم صحبت میشود:
شاخص کیفیت نان لرستان چیست؟
اگر چنین شاخصی وجود دارد، باید اعلام شود؛ اگر وجود ندارد، شاید وقت آن رسیده باشد که کیفیت نان نیز مانند قیمت و وزن، شاخصهای روشن و قابل سنجشی داشته باشد.
از سوی دیگر، رضایت مصرفکننده نباید در پایان زنجیره فراموش شود. مردم باید بتوانند نان باکیفیت را تشخیص دهند، شکایت خود را ثبت کنند و نتیجه رسیدگی را ببینند. نظارت بدون بازخورد عمومی، بیشتر شبیه آمار است تا تضمین کیفیت.
مسئولان اگر میخواهند مسئله نان را واقعاً حل کنند، باید از نگاه جزیرهای فاصله بگیرند. جهاد کشاورزی، غله، دستگاههای نظارتی، اتحادیه نانوایان، دانشگاه علوم پزشکی و خود نانوایان، هرکدام بخشی از این زنجیرهاند.
راهحل نیز الزاماً افزایش برخورد یا افزایش بازرسی نیست؛ راهحل، طراحی یک نظام مشخص برای تضمین کیفیت از گندم تا نان است.
در چنین مدلی، نانوا میداند چه استانداردی باید رعایت کند، دستگاه نظارتی دقیقاً میداند چه چیزی را باید بسنجد و مصرفکننده نیز میداند چه کیفیتی را باید مطالبه کند.
نان، ارزانترین کالای سفره نیست؛ اما یکی از مهمترین آنهاست.
پس مطالبه کیفیت نان، مطالبهای تجملاتی نیست. وقتی یک محصول روزانه و پرمصرف مستقیماً با سلامت و معیشت مردم ارتباط دارد، کیفیت آن باید بخشی از سیاست امنیت غذایی استان باشد، نه موضوعی که هر بار با شکایت از یک نانوایی دوباره به یادش بیفتیم.
لرستان برای تولید گندم ظرفیت دارد؛ حالا باید دید برای تولید نان باکیفیت، چه برنامهای دارد؟
https://rastakonline.ir
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰