وقتی رتبه‌های لرستان، آیینه‌ای برای دیدن خودمان می‌شوند

روز خبرنگار که می‌رسد، از رسالت قلم می‌گوییم، از حقیقت، از شجاعت و از خبرنگاری که باید صدای بی‌صدایان باشد. اما امسال، در میان تبریک‌ها و پیام‌های مناسبتی، شاید بد نباشد لحظه‌ای مکث کنیم و به یک پرسش تلخ پاسخ بدهیم؛ وقتی نام لرستان در کنار شاخص‌هایی مانند فقر، بیکاری، تورم و فلاکت قرار می‌گیرد، سهم ما در روایت و مطالبه این وضعیت چه بوده است؟
فاطمه نعمت پور /رستاک آنلاین، لرستان استانی نیست که از ظرفیت خالی باشد؛ مشکل اینجاست که ظرفیت‌هایش هنوز به اندازه کافی به فرصت تبدیل نشده‌اند. جوان دارد، منابع طبیعی دارد، زمین و استعداد دارد، نیروی انسانی توانمند دارد، اما همچنان بخشی از مردمش با بیکاری، کاهش قدرت خرید، فقر و مهاجرت دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
این تناقض، بیش از آنکه نیازمند تبریک باشد، نیازمند پاسخ است
پاسخ نخست را باید از مدیرانی خواست که سال‌ها مسئولیت اداره استان را بر عهده داشته‌اند. مدیرانی که با وعده توسعه، اشتغال، سرمایه‌گذاری و بهبود شرایط اقتصادی آمده‌اند و باید امروز درباره نتیجه عملکردشان با مردم سخن بگویند.

اما آیا همه مسئولیت بر دوش مدیران است؟
نه.
ما خبرنگاران نیز باید خودمان را نقد کنیم.

خبرنگار قرار نیست فقر را ریشه کن کند، بیکاری را ازبین ببرد یا تورم را ؛ اما خبرنگار می‌تواند آن‌قدر درباره این مشکلات بنویسد، پیگیری کند و مطالبه‌گری کند که هیچ مسئولی نتواند به‌سادگی از کنار آنها عبور کند.
رسالت خبرنگار فقط این نیست که بگوید «فلان مسئول گفت»؛ رسالت او این است که بپرسد: نتیجه چه شد؟
فقط خبر افتتاح یک پروژه مهم نیست؛ باید پرسید چند سال از وعده افتتاح گذشته است؟
فقط اعلام آمار اشتغال مهم نیست؛ باید پرسید این شغل‌ها کجا ایجاد شده‌اند؟
فقط اعلام جذب سرمایه‌گذار مهم نیست؛ باید پرسید چه میزان سرمایه وارد استان شده و چه تعداد شغل پایدار ایجاد کرده است؟
فقط اعلام کاهش بیکاری کافی نیست؛ باید از جوانی پرسید که هنوز برای یافتن یک شغل مجبور است استانش را ترک کند.
مشکل شاید از جایی آغاز می‌شود که خبر را منتشر می‌کنیم اما سرنوشت خبر را دنبال نمی‌کنیم.
ما گاهی آن‌قدر درگیر سرعت انتشار خبر می‌شویم که فراموش می‌کنیم پشت هر عدد، یک زندگی وجود دارد؛ پشت آمار بیکاری، جوانی ایستاده که آینده‌اش را نمی‌داند؛ پشت آمار فقر، خانواده‌ای است که هر روز بیشتر از سفره‌اش کم می‌کند؛ پشت تورم، انسانی قرار دارد که هر ماه بخشی از نیازهایش را حذف می‌کند.
اینجاست که خبرنگاری از یک شغل به یک مسئولیت اجتماعی تبدیل می‌شود.
اگر امروز از رتبه‌های نامطلوب لرستان ناراحتیم، نباید فقط دیگران را متهم کنیم. باید به خودمان هم نگاه کنیم. شاید ما همیشه آن‌گونه که باید مطالبه‌گر نبوده‌ایم؛ شاید گاهی قلممان بیش از آنکه چراغ باشد، بلندگوی مراسم‌ها بوده است.
البته این سخن به معنای نادیده گرفتن خبرنگارانی نیست که سال‌ها هزینه داده‌اند، نوشته‌اند، پیگیری کرده‌اند و در برابر بی‌مهری‌ها ایستاده‌اند. اتفاقاً برای حفظ شأن همین خبرنگاران است که باید از خبرنگاری حرفه‌ای، مستقل و مطالبه‌گر دفاع کنیم.
لرستان بیش از هر چیز به رسانه‌ای نیاز دارد که حافظه داشته باشد؛ وعده‌ها را فراموش نکند، آمارها را مقایسه کند، عملکرد مدیران را بسنجد و هر بار که مسئولی از موفقیتی سخن می‌گوید، از او بپرسد: سهم مردم از این موفقیت چیست؟
روز خبرنگار، روز تعارف و تعریف از خبرنگار نیست؛ روز یادآوری یک مسئولیت است.
مسئولان باید بابت وضعیت استان پاسخگو باشند و خبرنگاران نیز باید از خود بپرسند که آیا به اندازه کافی پرسیده‌اند.
شاید تلخ باشد، اما اگر قرار است روزی لرستان از صدر جدول‌های فقر، بیکاری، تورم و فلاکت پایین بیاید، بخشی از این تغییر از همین پرسش‌های ساده اما بی‌رحمانه خبرنگاران آغاز خواهد شد.
قلم ما قرار نیست به‌تنهایی اقتصاد لرستان را نجات دهد؛ اما می‌تواند اجازه ندهد فقر، بیکاری و محرومیت عادی شود.
و شاید این، مهم‌ترین رسالت خبرنگار باشد:
اجازه ندهد درد مردم، به یک «خبر تکراری» تبدیل شود.

https://rastakonline.ir