مزار شریف سقوط کرد

خبر فوری فوری، به من بگوئید چه وظیفه ای دارم؟

 رستاک آنلاین ، هفدهم مرداد ماه در تقویم ایران روز خبرنگار است. افغانستان و درگیری‌های لحظه به لحظه از شمشیر و تیر و تفنگ و خون.  لحظه ها برای خبرنگار ما به سختی می گذرد.

آخرین خبر ؛

من محمود صارمی خبرنگار ایران هستم.گروه طالبان وارد مزار شریف شدند.خبر فوری فوری. مزار شریف به دست طالبان افتاد. عده ای از افراد طالبان در محوطه کنسولگری دیده می شوند به من بگوئید که چه وظیفه ای دارم.

خبرنگار شجاعی که بارها مورد سو قصد و آزار قرار گرفته بود جرمش گفتن حقیقت ها بود،

*خبر*.

خیلی ازخبر می ترسند، متجاوزان به حقوق دیگران، اختلاسگران، فرصت طلبان و بیشتر از همه متحجرین.

طالبان بود با دل های سخت و جاده های پر خون افغانستان. خشونت، بی حوصلگی، کشتن و‌ سر بریدن و چال کردن جسد های دسته جمعی.

دقایق بسرعت می رفتند، جوابی از ایران نرسیده بود که  صارمی بهمراه هشت دیپلمات دیگر به رگبار تیر بی قاعده ها شهید شدند.

شورشی جماعت  که مرز نمی شناسد، قانون را خیلی زود ذبح کرده، خود است ‌با باری از تنگ نظری ها، خرافه و زور. تاریخ خونیست از اینگونه حیوان های دوپا که آدمیت را یدک می کشند.

جنایت شده بود صدای جنایت بلند بود، فریادش به دنیا رسید. صد و هشتاد کشور به حرف آمدند. پرچم مظلومیت با نمای  کشتن خبرنگاران در مقابل سازمان ملل نصب شد، نم امیدی از اثر شعر سعدی ؛

بنی آدم اعضایِ یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

تو کز محنتِ دیگران بی‌غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

 به چشم می خورد.

ایران  به جوش آمد. خبرنگار متعلق به همه است، به تمام جغرافیای این تنها کره ی زندگی بخش ؛ زمین .

صارمی به هویت شناسنامه ای اهل بروجرد، از خطه ی لرستان بود.

سرزمینی که مردمش از عشق بخدمت، اشک غیرت می بارند. جویای  احوال و خبر از همه هستند. آنجا که مردمش با ابر سترون و سر گردان هم سخن می شوند که ای ابر از کدام ولات می آیی، خبر از چه داری؛ آه سرد کدامین قوم در سینه داری؟ دلم تنگه. در این دیر وقت نه روشنایی، نه تاریکی چه خبر داری، دوباره هم دلم تنگه.

خبرنگار ما ،صارمی مدرک داشت ، تصدیق درخشان علمی ، مدرک فنی ورزشی و بالاتر ازهمه شجاعت و انسانیت.

بارها در جبهه های جنگ هشت ساله، میان زبانه های آتش توپ و تانک سرکش مردی صدام نام ، در تپه های الله اکبر ، در کردستان خونین ، در جنوب ، در خط اول، رو در رو با دشمن ، خبر گرفت، خبر می فرستاد، گزارش می داد…

زمان آگاه باش و تاریخ بنویس که این رسم روزگار نبود ؛ که خبرنگار کشته شود.  این  روی ترسناک دنیا بود که همه دیدیم. نفرین بر این روی.

خبرنگار صارمی با یارانش به خاک سپرده شدند. عزت یافتند و مبدا  تاریخ روز خبرنگاری ایران شدند.

دل ها شکست،مردم بودند، اجتماع عظیم بود، احساس و عاطفه دست داد بر تابوتشان گل پاشیدند و بوسه ها زدند.

https://rastakonline.ir