فقط مدیر می تواند، یعنی چه؟!

این جمله اقتدار طلب، مصلحت اندیش، هشدار که خوی استبدادی در پی دارد.

 رستاک آنلاین/زمان شهاوند، فضا و احوال جامعه ی ؛ نکن، نپوش، نخوان ، ننویس و نگو خارج از برنامه های تعلیم و تربیتی ؛ انجماد و آلودگی فرهنگی و در حال ماندن فکری ببار می آورد. ما فرهنگیان این انتقاد را بخود وارد می دانیم که به بچه ها که الان بزرگترها هستیم در آموزش؛  کار تیمی و گروهی یاد ندادیم. پرورش ندادیم که بگو ، بخواه ، بپرس. نگفتیم کلمات اطاعت و رضا به هر چیزی روح تسلیم می آورد.

فضای فرد محور، با تمرین دموکراسی همخوانی ندارد.

فضای مجازی رسانه شده، برتر از هر سازمان دیگری می تواند و توانسته رابطه بوجود بیاورد. افراد نه فرد داخل در یک گروه مجازی توانسته غیر مستقیم  ایده ها و ارزش های  اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی مطلوبی بیافریند. دولتمردان جهانی در هر سطوحی؛  از رسانه ها ، مطبوعات ، نشریات و کلیات فضای مجازی فهم کلی مردم و جامعه را دریافت و براساس آن برنامه ریزی و پیش می روند. توسعه ای که  با خرد جمعی شکل نگیرد پایداری چندانی ندارد.

فضای مجازی آمده تا با تدبیر و در گفتگویی علمی ، تجربی جامعه ای مدنی شکل دهد. خط قرمز چرا؟! مگر هر کس مسئول عملکرد خود نیست، هر نوشته و گفتگو تصدیق منتسب الیه است یعنی بار حقوقی آن به نویسنده اش برمی گردد پس فقط مدیر می تواند یعنی چه؟!

نقش من عضو در این خانه ی خود ساخته و‌پرداخته چیست.

خط قرمز « فقط مدیر می تواند»  خوف از اختلاف نظرها و سلایق در حد پاک‌کردن صورت مسااله آزادی بیان است. اختلاف نظر و داشتن سلایق مختلف از داشت های ملی هستند باید آنها را حرمت نهاد.  این گفت و شنودهای به اختلاف؛ بری شیرین دارند. فقط مدیر می تواند،  ناخودآگاه  شکل گیری خودکامگی، انحصار طلبی در  یک رسانه ی غیر دولتی « فضای مجازی» و بتبع در سطحی بالاتر را عادی می کند.

توهینی به من دعوت شده به این فضا هست که تو فقط می توانی ببینی و بخوانی و دیگر هیچ!

پذیرفتن این دایره ی‌ تنگ و کوچک و ممنوع حقیقتا باید در سلامت خود شک کرد.

من نمی مانم آنجا که؛

“فقط مدیر می تواند”

https://rastakonline.ir