زاگرس‌نشینان، به داد زاگرس برسید

کوه‌ها هم وحدت ایجاد می‌کنند.

البرز از شمال‌غربی تا شمال‌شرقی، کمربندی پیوسته است که میان مردمان این سرزمین پیوند ایجاد کرده است. خطی بریده‌بریده از کوه‌ها، از شمال‌غربی تا جنوب‌شرقی، با همه مظاهر و داشته‌هایش، زاگرس نام دارد؛ پیوندی طبیعی که میان اقوام ترک، کرد، لر، عرب و بلوچ شکل گرفته و وصلتی ناگسستنی است.

رستاک آنلاین / زمان شهاوند ، اکوسیستم زاگرس متعلق به همه است و همه باید در حفظ آن کوشا باشند.

زاگرس چندین سال است در چرخه تخریب و زیان گرفتار شده است؛ از خشکسالی آسمانی گرفته تا تخریب‌های زمینی، همه به جان این جاندار افتاده‌اند.

من کوهنوردم. زندگی ییلاق و قشلاقی داشته‌ام و معلم عشایری بوده‌ام؛ در طبیعت تدریس کرده‌ام و قلمم بیشتر به سوی طبیعت روان بوده است. از سر علاقه، عضو دارستان زاگرس «پسر بلوط» هستم و به‌عنوان کوهنورد، در قالب گروه «ماهور» همچنان با طبیعت و متن و موضوع آن انس دارم.

هرگز از طبیعت غایب نبوده و نیستم. زندگی طبیعت را با تمام داشته‌هایش شنیده‌ام، دیده‌ام، لمس کرده‌ام، درک کرده‌ام و نوشته‌ام؛ آن‌چنان که تمام وجودم با طبیعت و محیط‌زیست گره خورده است.

بلوط زیباست؛ درختی درشت‌اندام، سخت‌تنه و مغذی. کلخنگ، بادام و درختان شناخته و ناشناخته، چشمه‌های زلال و روان، کوه‌ها و دره‌ها، جانوران ریز و درشت و حیوانات زیبا، بهشتی زمینی آفریده‌اند که می‌تواند با بهشت آسمانی رقابت کند.

اما اخیراً جاده‌ها، شکاف‌ها، تخریب‌ها، جابه‌جایی‌ها، آتش‌های باسبب و بی‌سبب، کشتار برای سودی مقطعی، آلودگی‌های مزاحم و برهم‌زدن اکوسیستم طبیعت، بدون توجیه اقتصادیِ اقوی از داشته‌های این طبیعت، به بلای جان زاگرس تبدیل شده‌اند.

صدمه بر بدنه نازنین هورالعظیم، مصداقی روشن از خراش‌ها و زخم‌هایی است که بر سر و صورت و نفسگاه‌های ما در دیگر مناطق وارد شده است.

این بار جمله «خودکرده را تدبیر نیست» را برهم بزنید؛ دست به کار شوید. بگویید، بنویسید و بخواهید؛ چرا که احتمال از هم پاشیدگی این داشته ملی، یعنی کل زاگرس، دیگر یک هشدار ساده نیست.

نفرین نسل آینده را برای خود به یادگار نگذارید.

زاگرس‌نشینان، به داد زاگرس برسید.

https://rastakonline.ir