وقتی «بله» آسان‌تر از گرفتن وام ازدواج است

در لرستان، ۱۴ هزار و ۳۱ نفر در صف دریافت تسهیلات ازدواج قرار دارند؛ عددی که اگر فقط در جدول‌های بانکی دیده شود، یک آمار معمولی به نظر می‌رسد، اما پشت هر کدام از این اعداد، یک زندگی، یک تصمیم و گاهی ماه‌ها انتظار برای تأمین بخشی از هزینه‌های آغاز زندگی مشترک قرار دارد.

 رستاک آنلاین/رامین رحیمیان ، تا پایان تیرماه امسال در مجموع ۴ هزار و ۶۵۴ نفر از متقاضیان لرستانی تسهیلات ازدواج خود را دریافت کرده‌اند. در مقابل، بیش از ۱۴ هزار نفر همچنان در صف هستند؛ یعنی فاصله میان تقاضا و پرداخت، همچنان جدی است.

اینجا مسئله فقط یک وام بانکی نیست.

برای جوانی که تصمیم به ازدواج گرفته، وام ازدواج قرار است بخشی از بار مالی شروع زندگی را سبک کند؛ اما وقتی دریافت آن ماه‌ها به طول می‌انجامد، فلسفه حمایتی این تسهیلات زیر سؤال می‌رود. جوانی که باید درگیر پیدا کردن شغل، تأمین مسکن، خرید وسایل اولیه و برنامه‌ریزی برای آینده باشد، ناچار است بخشی از انرژی خود را صرف پیگیری یک پرونده بانکی و انتظار در صف کند.

این در حالی است که هزینه‌های شروع زندگی دیگر با چند میلیون تومان قابل مدیریت نیست. مسکن، اجاره، لوازم ضروری، مراسم ازدواج و هزینه‌های روزمره، همه در شرایطی افزایش یافته‌اند که قدرت خرید بسیاری از جوانان کاهش پیدا کرده است.

بنابراین نمی‌توان از جوان خواست ازدواج کند، اما در عمل مسیر حمایت از او را پیچیده و طولانی کرد.

تناقض دقیقاً همین‌جاست؛ از یک سو درباره ضرورت افزایش ازدواج و جوانی جمعیت صحبت می‌کنیم و از سوی دیگر، جوانی که برای تشکیل خانواده اقدام کرده، برای دریافت یکی از حمایت‌های قانونی باید مدت‌ها در صف بماند.

البته شبکه بانکی نیز محدودیت منابع، تکالیف متعدد و ضرورت مدیریت نقدینگی دارد. نمی‌توان همه مشکلات اقتصادی کشور را به گردن بانک‌ها انداخت. اما وقتی تسهیلات ازدواج به عنوان یک سیاست حمایتی تعریف شده، باید سازوکاری وجود داشته باشد که فاصله میان «تصمیم برای ازدواج» و «دریافت حمایت» بیش از حد طولانی نشود.

نکته مهم دیگر، شفافیت در صف پرداخت است.

هر متقاضی باید بتواند چک کند چند نفر پیش از او قرار دارند، میانگین زمان انتظار چقدر است و چه زمانی نوبتش خواهد رسید. شفافیت می‌تواند دست‌کم بخشی از بلاتکلیفی و نگرانی متقاضیان را کاهش دهد.

از طرف دیگر، بانک‌ها باید مشخص کنند چه میزان از منابع خود را به تسهیلات ازدواج اختصاص داده‌اند و سهم هر بانک از پرداخت این تسهیلات در استان چقدر است. انتشار صرف تعداد وام‌های پرداخت‌شده، تصویر کاملی از وضعیت ارائه نمی‌دهد؛ مردم باید تعداد افراد باقی‌مانده در صف و زمان انتظار آنها را هم بدانند.

در چنین شرایطی، عدد ۱۴ هزار نفر یک هشدار است؛ هشداری درباره فاصله میان سیاست‌گذاری و واقعیت زندگی جوانان.

جوانی که هنوز شغل پایدار ندارد، برای اجاره خانه با مشکل مواجه است و هزینه‌های زندگی را سنگین می‌بیند، بیش از هر چیز به یک مسیر روشن و قابل پیش‌بینی نیاز دارد. اگر قرار است تسهیلات ازدواج بخشی از این مسیر باشد، نباید خودش به یک مانع تازه تبدیل شود.

مسئولان استان نیز نباید فقط به اعلام آمار پرداخت‌ها اکتفا کنند. باید مشخص شود برای کاهش این صف چه برنامه‌ای وجود دارد، چه میزان منابع در اختیار بانک‌هاست و ۱۴ هزار متقاضی فعلی چه زمانی می‌توانند از این صف خارج شوند.

در نهایت، مسئله ازدواج را نمی‌توان فقط با شعار، بخشنامه یا آمار حل کرد. ازدواج زمانی برای جوان قابل انتخاب است که حداقل‌های اقتصادی و اجتماعی آن نیز دست‌یافتنی باشد.

۱۴ هزار نفر در صف وام ازدواج ایستاده‌اند؛ پشت این صف، ۱۴ هزار زندگی منتظر شروع نیست، بلکه ۱۴ هزار زندگی است که برای شروعی کم‌هزینه‌تر، چشم به وعده‌ای دوخته‌اند که قرار بود گرهی باز کند، نه اینکه خود به گره دیگری تبدیل شود.

سؤال ساده است: اگر قرار است جوانان را به تشکیل خانواده تشویق کنیم، چرا مسیر رسیدن آنها به حمایت قانونی، این‌قدر طولانی است؟

https://rastakonline.ir