دلگیر است این زنگ در میناب

قلمی برای نازک‌دلان جنوب.

از این قلم اشک بی‌اختیار می‌آید.

رستاک آنلاین / زمان شهاوند،آموزگارم، بهمن‌بیگی، بارها بر انگشتان نحیف دانش‌آموزان بوسه می‌زد و آنها را در عرصه خویشتن‌شناسی نوازش می‌کرد. خود، به امید ادامه راه او، افتخار می‌ورزم.

من معلمم. نام مهرماه که می‌آید، یاد بچه‌های مظلوم میناب می‌افتم.

میناب در جنوب است و جنوبی‌ها در تاریخ سیاسی، سربلندند. رئیسعلی دلواری افتخار همه ماست.

نهم اسفند ۱۴۰۴ بود که خبری رسید؛ خبری تلخ: بمباران مدرسه‌ای در میناب. صدای این فاجعه خیلی زود در گوش جهانیان پیچید و در دل شهر نشست. آه از دست دل‌های سخت که برای دیدن، چشم بر هم می‌نهند.

در میناب، جنایت بشری رخ داد؛
کودک‌کشی.

تصویر خون‌آلود دانش‌آموزان میناب را باید پرچم کرد؛ پرچمی که مایه ننگ عده‌ای در تاریخ بماند.

اشک بر نونهالان میناب که در خانه دوم خود، با تابلویی به نام «مدرسه»، گرفتار شدند. مدرسه چیزی ندارد؛ معلم، دانش‌آموز، کتاب و قلم، کیف و چند مداد رنگی. همین.

مدرسه‌ای‌ها مسلح نیستند. توپ و تانک ندارند. با تفنگ و فشنگ بیگانه‌اند. اصلاً فکرشان در این راستا نیست.

درس، تعلیم است و مشق، تربیت؛ آن‌وقت…
بمباران؟!
زدن موشک؟!
کشتن؟!

تصورش هم آزاردهنده است.

ردپا درست بود. خودش بود؛ بلی، آمریکا.

چشم ما از این فاجعه هرگز بریده نمی‌شود.

حسن قلم همین است که می‌نویسد تا روزگاران ببینند و بخوانند؛ بخوانند و لعنت بفرستند بر هرچه خون‌ریز است.

خردسالان جهان وجه مشترکی دارند؛ مهربان و نمکین‌اند و همه، همه را دوست دارند.

باید مادر شد تا احوال کودک را فهمید. خنده، گریه، قهر، صلح و ناز کودک، همه‌اش جان است و جانان. جوهر آرام‌بخش کودک، لالایی مادر است.

دریابید که داغ فرزند بر پدر سنگین است.

میکائیل میردورقی، فرزند اندیمشک، یکی از آن صدها لاله بود که در میناب پرپر شدند. آنها جمعی بودند که پیش از آنکه لبخندشان به زنگ تفریح برسد، کشته شدند.

در مراسمش، چشمان پر از اشک، دل‌های سوخته و ناله‌های بلند را دیدم.

تجمع سنگین بود و شهر عزادار.

کودک، امانتی است نزد ما؛ پدر، مادر، مدرسه و جامعه. از این امانت باید خوب مواظبت کرد. مدرسه باید حفظ شود؛ از جنگ و جدال و پریشانی دور بماند.

میناب را یاد کنید و زنگ آغاز مدرسه را ملایم و باوقار بزنید.

https://rastakonline.ir